*** rozgnieść ziarna pszenicy. wróżyć przyszłość. dzisiaj ziemia była rozgrzana i bałam się, że spłoną lasy. patrzeć na ogień za miastem. czekać końca dnia. modlimy się o deszcz i parzymy rutę. to mogłoby nas zmienić, mówię. to miejsce mogłoby być nasze. jeżeli ziemia przykryje ostatniego
Nowa książka Urszuli Honek różni się od poprzedniej, ale nie nastrojem. Różni się wzmożoną lakonicznością, brak tu już małych poematów prozą, sporo za to fragmentów kilkuwersowych, pisanych „ze ściśniętym gardłem”. Dla Honek coś takiego jak „wesoły wiersz” w ogóle nie ma racji bytu, życie jest
